gen. Mieczysław Ryś-Trojanowski

O Pilicy » Żyli wśród nas » Goście » gen. Mieczysław Ryś-Trojanowski

Urodził się 21 października 1881 w Krośniewicach. Był synem Szymona, powstańca styczniowego i Leonii ze Szlampków. Studiował w Krakowie, gdzie związał się z ruchem niepodległościowym. Uczestniczył w rewolucji 1905 roku. Został aresztowany w związku z podejrzeniami o udział w przygotowaniach zamachu na generał-gubernatora warszawskiego. Od 1908 działał w w ścisłym kierownictwie Związku Walki Czynnej w Galicji. Był organizatorem organizacji strzeleckich. Znalazł się w grupie 66 strzelców, którzy jako pierwsi zdali egzamin oficerski. Od początku I wojny światowej służył w Legionach Polskich. W listopadzie 1914r. przebywał w Pilicy.

 

 

Walczył potem w bitwach pod Konarami, Kominkiem, Kostiuchnówką, Kuklami. Od 1 listopada 1916 pełnił obowiązki dowódcy 5 pułku piechoty Legionów Polskich, a następnie objął dowództwo tego oddziału. Po kryzysie przysięgowym w lipcu 1917został internowany w Beniaminowie, a następnie więziony przez Niemców w obozach w Rastatt, Holzmünden i Werl. Na początku listopada 1918 objął dowództwo Okręgu Wojskowego w Chełmie i chełmskiego pułku piechoty (późniejszego 35 pułku piechoty). Na czele tego oddziału walczył na wojnie polsko-rosyjskiej. 20 maja 1920 objął dowództwo XVII Brygady Piechoty. 22 maja 1920 otrzymał stopień pułkownika. 2 września 1920 został dowódcą 9 Dywizji Piechoty. 1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski, na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, generała dywizji Władysława Sikorskiego awansował go na generała brygady. 9 Dywizją dowodził do końca lipca 1926. 31 lipca 1926 został dowódcą Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu nad Bugiem. W 1935 został przeniesiony na stanowisko dowódcy Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. Funkcje tą pełnił do września 1939. 4 września wraz ze sztabem DOK 1 opuścił stolicę. Uczestniczył w organizowaniu pododdziałów WP z żołnierzy znajdujących się w okolicy Mińska Mazowieckiego, Brześcia, Kowla, Szacka i Włodzimierza Wołyńskiego. Po wkroczeniu Armii Czerwonej przedostał się na Węgry gdzie uczestniczył w organizowaniu przerzutu polskich żołnierzy przez Jugosławię do Francji. Współpracował Węgierskim Sztabem Generalnym oraz z ruchem oporu w okupowanej Polsce. 19 marca 1944, po zajęciu Węgier przez Niemcy, został aresztowany i umieszczony w obozie koncentracyjnym w Mauthausen gdzie został zamordowany 4 kwietnia 1945. Odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari (1921), Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1928), Krzyżem Niepodległości z Mieczami (1937), czterokrotnie Krzyżem Walecznych i Złotym Krzyżem Zasługi.