Piotr Hipolit Kostecki

O Pilicy » Właściciele » Inni właściciele » Piotr Hipolit Kostecki

Urodził się 14 sierpnia 1794 r. w Kaliszu. Był synem Józefa Kosteckiego (ur. 7 czerwca 1747 r.) i Wiktorii z d. Kwaśniewskiej (ur.1770?). 6 stycznia 1795 r. został ochrzczony w kolegiacie kaliskiej, a rodzicami chrzestnymi byli Stanisław Kłossowski, kustosz kolegiaty i Kunegunda z Grodzickich Łubieńska, cześnikowa Szadkowska. Ukończył Królewskie Gimnazjum w Kaliszu. 13 maja 1810 r. został przyjęty do warszawskiej Szkoły Lekarskiej, z której został przez ojca odwołany w roku 1812 r. Studia kontynuował w Uniwersytecie Wrocławskim. 1 maja 1814 r. rozpoczął ponownie studia w Warszawie. 16 maja 1817 r. został usunięty ze szkoły za udział w bójce studenckiej. Przeniósł się na Uniwersytet Berlińskia, stąd w 1818 roku trafił do Wiednia, gdzie pod kierunkiem słynnego wówczas prof. Beera studiował okulistykę.Rok później wrócił na Uniwersytet Berliński. 31 lipca 1819 r. na podstawie pracy Dissertatio inauguratis de monstruositatum origine, uzyskał stopień doktora medycyny i akuszerii. 27 października 1819 r. został mianowany lekarzem batalionowym i skierowany do Lazaretu Głównego na Ujazdowie. 10 sierpnia 1820 r. został przeniesiony do 6 pułku piechoty liniowej, w którym 17 listopada 1821 r. awansował na lekarza sztabowego. 27 kwietnia 1823 r. został przeniesiony do 3 pułku piechoty liniowej. 21 kwietnia 1828 r. otrzymał patent nr 683 na Order św. Anny klasy III a 4 lipca tego roku List Przesyłczy Wielkiego Księcia Konstantego nr 1100. Podczas powstania listopadowego, 24 stycznia 1831 r. trafił do 2 pułku strzelców konnych. 23 marca 1831 r. awansował na lekarza dywizyjnego w Dywizji Rezerwy Jazdy, W kwietniu i maju 1831 r. był lekarzem w Szpitalu pp. Miłosierdzia we wsi Mienia koło Mińska Mazowieckiego,  a 17 czerwca 1831 r. przeniesiono go do 3 dywizji piechoty i następnie do ambulansów polowych sztabu głównego. 2 czerwca 1831 r. został odznaczony Złotym Krzyżem Virtuti Militari klasy IV nr 1334. 21 października 1831 roku przybył z Płocka do Warszawy, gdzie stawił się przed Komisją Rządową Wojny* i ponowił przysięgę wierności carowi. W 1832 r. osiadł w Sieradzu, gdzie 12 lutego 1833 r. otrzymał dymisję a Komisja Wsparcia dla Oficerów byłego Wojska Polskiego przyznała mu trzyletni zasiłek. Przeniósł się do Kalisza, gdzie w latach 1834-1836 był lekarzem więziennym i prowadził jednocześnie prywatną praktykę. 8 stycznia 1834 r. poślubił Paulinę z Karśnickich herbu Jastrzębiec. Ślub odbył się w kościele w Chlewie, w powiecie wareckim. Ze związku tego w 1835 r. urodziły się bliźniaczki - Aniceta i Melania oraz syn Władysław, zmarły w 1837 roku w Turku. W 1835 roku Piotr Kostecki mieszkał w Poddębicach, gdzie posiadał dom drewniany na gruncie czynszowym. Miał kamienicę położoną pod nr 4 i 5 przy rynku w Kaliszu, którą sprzedał 19 września 1835 roku. Od 1 stycznia 1837 roku do 1 czerwca 1839 roku był chirurgiem w Turku, od 12 lipca 1839 roku do 1 listopada 1843 roku lekarzem miejskim w Gąbinie, a od 1 grudnia 1843 roku do 31 grudnia 1849 roku lekarzem w Dąbrowie koło Kielc gdzie doczekał się emerytury. 7 lipca 1836 r. car Mikołaj I wydał ukaz o wprowadzeniu nowego Prawa o szlachectwie w Królestwie Polskim. W którym władca stwierdził: Tym sposobem otwiera się pole, jednym do nabywania szlachectwa przez odznaczającą się teraźniejszością służbę, drugim do przywrócenia świetności imienia przodków. Prawo to pozwalało byłej szlachcie, zdeklasowanej jeszcze przed rozbiorami, na odzyskanie szlachectwa. W ustawie położony był jednak akcent na szlachectwo nowe, związane z nieco większymi przywilejami niż dawne. Szlachectwo to mogło być dziedziczone lub osobiste. Szlachectwo osobiste nie mogło być dziedziczone i nie łączył się z nim przywilej używania herbu. Synowie Józefa Kosteckiego: Piotr Hipolit i Alojzy Gonzaga złożyli podania o nadanie szlachectwa, a Antoni Napoleon o potwierdzenie szlachectwa. 17 sierpnia 1837 r. Piotr Kostecki złożył w Deputacji Szlacheckiej Gubernii Kaliskiej podanie o przyznanie szlachectwa, dołączając patent na Order św. Anny klasy III oraz List Przesyłczy Wielkiego Księcia Konstantego. Pismem z 24 sierpnia 1837 r. Deputacja Szlachecka Guberni Kaliskiej prosiła Heroldię o przyznanie P. H. Kosteckiemu szlachectwa osobistego i o upoważnienie do wpisania go do ksiąg szlachty osobistej gubernii kaliskiej. 24 lutego 1838 r. Deputacją powiadomiła Kosteckiego, że ma on prawo prosić o nadanie mu szlachectwa dziedzicznego, lecz powinien w tej sprawie zwrócić się do J. W. Księcia Namiestnika Królestwa”. Piotr Hipolit Kostecki nie pojawia się w spisach szlachty dziedzicznej Królestwa Polskiego co sugeruje, że z możliwości tej nie skorzystał lub, że jego prośba została odrzucona. Piotra Hipolita Kosteckiego nie wymieniają: Spis szlachty Królestwa Polskiego (Warszawa 1851); Gierbownik dworianskich rodow Carstwa Polskago Wysocząjszie utwierżdiennyj, cz. I i II, (pod red. M.Pawliszczewa, Warszawa 1853); Sborntk Wysoczcyszie utwierżdiennyćh diptomnych gierbow polskago dworianstwa rdewniesiennych w Obszczij Gierbowruk, (Petersburg 1897). W latach 1837-1839 był chirurgiem w Turku, następnie lekarzem w Gąbinie (1839-1843) i w Dąbrowie koło Kielc (1843-1849), gdzie doczekał się emerytury. Potem przeniósł się do Wodzisławia [w Świętokrzyskim], gdzie zmarł 26 grudnia 1859Po jego śmierci ukazało się ogłoszenie spadkowe: wiążące go z ziemia pilicką:Rejent Kancellaryi Ziemiańskiej Gubernii Radomskiej w Kielcach. Ze śmiercią Piotra Kosteckiego w dniu 26 grudnia 1859 roku nastąpioną, otworzył się spadek co do współwłasności summy złp. 8,000 czyli rs. 1,200 w dziale IV. pod Nro 9 wykazu hypotecznego dóbr Siadcza, w okręgu Pilickim, gubernii Radomskiej położonych, na imię Piotra i Pauliny z Karsznickich małżonków Kosteckich zaintabulowanej - wzywa przeto osoby interessowane, aby z dowodami prawa ich lub pretensye usprawiedliwiającemi, w dniu 24 Lipca (5 Sierpnia) 1861 roku pod prekluzyą w Kancelllaryi podpisanego Rejenta stawiły się. Kielce dnia 12/24 Stycznia 1861 roku.

*  był to organ, zgodnie z konstytucją Królestwa Polskiego, stojący na czele wojska.


Źródła:
  • Robert Kostecki. Próba wejścia do stanu szlacheckiego w Królestwie Polskim. Sprawa braci Kosteckich. Rocznik Polskiego Towarzystwa Heraldycznego nowej serii t. III (XIV).
  • P. Sz a r e jk o. Słownik lekarzy polskich wXIX wieku, t. I, Warszawa 1991
  • R. G e r b e r. Studenci Uniwersytetu Warszawskiego 1808-1831, Wrocław 1977, s. 293.